Aquesta obra neix de la lectura de la biografia d’Ant Negre (1863-1950), un dels savis pensadors i místics dels indis nord-americans. M’impactà fortament el contrast entre la destrucció del seu poble per part de l’home blanc, fins a l’extermini de la seva tradició cultural, i el seu missatge, que traspua veritat, amor a la terra i a la humanitat, i del qual en va fer la seva missió a la vida. Del text es desprèn el misteri: tot té un sentit a pesar de la tragèdia.

L’obra vol reflectir aquest contrast: d’una banda el sentit d’ofrena, de sacrifici, que pren sovint un caràcter ritual, amb tendència a la repetició i amb sonoritat de timbre i registre més fosc; i de l’altra una sonoritat ressonant i evocadora, que vol impregnar l’obra -a mesura que va avançant- d’una aurèola de misteri.

Ofrena a Ant Negre (Black Elk, Hehaka Sapa) està estructurada en tres seccions enllaçades i emmarcades per un petit episodi que actua a mode de Preludi – Interludi – Postludi.

La primera secció està inspirada en el ritual de la representació i la dansa, construïda a partir de la suma i el contrast entre una dansa rude, més fosca, de ritme binari, i una altra més lluminosa, símbol de vida, de ritme ternari. S’acaba amb la destrucció representada per uns talls verticals seguits d’un gran silenci.

La segona secció està inspirada en la idea del «caminar de forma sagrada». Es tracta d’un moviment ascendent constant on participen tots els instruments, cadascun amb una pulsació regular però única i diferent de la resta, fins arribar a un punt comú agut seguit d’un «silenci ressonant».

La tercera secció està inspirada en el ritu de la «pipa de la pau» com a símbol d’unió amb tot, i és construïda a mode de respiració constant a partir d’un petit motiu ascendent que dóna lloc a la repetició d’un nota (do#) com a centre, la qual no es perdrà fins a la seva extinció en el silenci final.

Tota l’obra està construïda a partir del cercle –un dels símbols primordials dels indis nord-americans- tant en l’estructura formal (petita i gran) com en l’àmbit motívic i harmònic, tot prenent com a base l’harmonia axial amb el do# com a nota central.

Amb el desig que valgui com a petita ofrena personal a Hehaka Sapa i al poble indi, amb gratitud.

Esta obra nace de la lectura de la biografía de Alce Negro (1863-1950), uno de los sabios pensadores y místicos de los indios norte-americanos. Me impactó fuertemente el contraste entre la destrucción de su pueblo por parte del hombre blanco, hasta el exterminio de su tradición cultural, y su mensaje, que trasluce verdad, amor a la tierra y a la humanidad, y de la cual hizo su misión en la vida. Del texto se desprende el misterio: todo tiene un sentido a pesar de la tragedia.

La obra quiere reflejar este contraste: por un lado el sentido de ofrenda, de sacrificio, que a menudo adquiere un carácter ritual, con tendencia a la repetición y con sonoridad de timbre y registro más oscuro; y del otro una sonoridad resonante y evocadora, que quiere impregnar la obra –a medida que va avanzando- de una aureola de misterio.

Ofrenda a Alce Negro (Black Elk, Hehaka Sapa) está estructurada en tres secciones enlazadas y enmarcadas por un pequeño episodio que actúa a modo de Preludio – Interludio – Postludio.

La primera sección está inspirada en el ritual de la representación y la danza, construida a partir de la suma y el contraste entre la danza ruda, más oscura, de ritmo binario, y otra más luminosa, símbolo de vida, de ritmo ternario. Termina con la destrucción representada por unos cortes verticales seguidos de un gran silencio.

La segunda sección está inspirada en la idea del «caminar de forma sagrada». Se trata de un movimiento ascendente constante donde participan todos los instrumentos, cada uno con una pulsación regular pero única y diferente de los otros, hasta llegar a un punto común agudo seguido de un «silencio resonante».

La tercera sección está inspirada en el ritual de «la pipa de la paz» como símbolo de unión con todo, y está construida a modo de respiración constante a partir de un pequeño motivo ascendente que da lugar a la repetición de una nota (do#) como centro, la cual no se perderá hasta su extinción en el silencio final.

Toda la obra está construida a partir del círculo –uno de los símbolos primordiales de los indios norte-americanos- tanto en la estructura formal (pequeña y grande), como en el ámbito motívico y armónico, cogiendo como base la armonía axial con el do# como nota central.

Con el deseo de que valga como pequeña ofrenda personal a Hehaka Sapa y al pueblo indio, con gratitud.

This piece originates from the Reading of Black Elk’s biography (1863-1950), a North American Indian, wise man, thinker and mystic. I became most impressed by the contrast between the destruction of his people by the white man - to the extermination of its cultural tradition - and his message, which transpires truth, love for the earth and humanity, which became his mission in life. The mystery emerges from the text: Everything has a meaning despite the tragedy.

The piece aims to reflect this contrast. On the one hand, the sense of offering and sacrifice, which often takes a ritual character, with a tendency to repetition and with a darker timbre and sonority register. On the other hand, an evoking and resounding sonority that aims to imbue the piece with a halo of mystery as it progresses.

A tribute to Black Elk (Hehaka Sapa) is structured in three sections linked and defined by a short episode standing as a Prelude – Interlude – Postlude.

The first section is inspired by the ritual of the performance and dance, built from the combination and contrast between a rude dance, darker, with a binary rhythm, and a brighter one, symbol of life, with a ternary rhythm. It ends with the destruction represented by some vertical cuts followed by a long silence.

The second section receives its inspiration from the idea of “sacred walking”. It is a constant ascending movement where all the instruments participate, each one of them with a beat that is regular but unique and different from the rest, reaching a high common point followed by a “resounding silence”.

The third section is inspired by the ritual of the “Peace pipe” as a symbol of the union with everything, and it is created as a constant breathing from a little ascending motif that leads to the repetition of a note (C sharp) as the centre, which will not cease until its extinction in the final silence.

The whole piece is based on the circle, one of the prime symbols of the North American Indians, both in its formal structure (small and big) as well as in its motivic and harmonic aspects, deriving from the axial harmony with the do# as its central note.

May this serve as a personal tribute to Hehaka Sapa and the Indian people, with gratitude.

← Obres